Jak się zaczęła inicjatywa utworzenia miejsca dziennego pobytu dla osób niepełnosprawnych mieszkających w Naszej Gminie?

Maria Cieślik w 1999 roku przekonała Rodziców, wychowujących osoby niepełnosprawne, aby utworzyć miejsce gdzie dzieci, młodzież spędzałyby czas wśród "takich samych".

Pomogli rodzice dzieci niepełnosprawnych z terenu gminy, pracownice GOPS, nauczycielki, radny powiatowy, lekarze, mieszkańcy. W tym czasie nie było takich miejsc na wsi. Pani Maria Cieślik opracowała program zajęć. Problem osób niepełnosprawnych, odizolowanych od środowiska, zdanych tylko na opiekę rodziny, nie był rozwiązany od lat. Wynikało to nie tylko z braku odpowiednich rządowych programów, ale również z przyzwyczajenia części społeczeństwa do poglądu, że osoba z różnymi schorzeniami zarówno psychicznymi jak i fizycznymi, jest mniej wartościowa. Osoby te od lat zdane były na opiekę tylko najbliższych. Problem godnego życia niepełnosprawnych, odizolowanych od środowiska nie dotyczy tylko ich samych, ale również ich rodzin, które cierpliwie znoszą przeciwności losu. Przełamując uprzedzenia wobec "inaczej sprawnych", uzdrawiamy rodziny. Dlatego uczenie tolerancji musi odbywać się od najmłodszych lat.


Aby utworzyć Ognisko Terapeutyczne - najpierw musieliśmy powołać Stowarzyszenie Rodziców i Przyjaciół Osób Niepełnosprawnych, aby działać w ramach przepisów statutowych (1999 rok). Stowarzyszenie w/w skupia osoby rozumiejące problem niepełnosprawności a przede wszystkim rodziców wychowujący osoby niepełnosprawne.

"Ognisko" powstało w marcu 2000 roku (zmiana nazwy na "Środowiskowy Dom Samopomocy- Ognisko Terapeutyczne") od 1 lutego 2002 roku, kiedy udało się przekonać władze samorządowe gminy do przyjęcia od Wojewody małopolskiego tzw. "Zadania zleconego". Tak się stało. Następnie gmina powierzyła zadanie prowadzenia Środowiskowego Domu Samopomoc - Ogniska Terapeutycznego Stowarzyszeniu.